Zaufanie pacjenta

Wedle wykładni Biura Analiz i Dokumentacji Kancelarii Senatu[4] cechą zawodu zaufania publicznego jest „wykonywanie zadań o szczególnym charakterze z punktu widzenia zadań publicznych i z troski o realizację interesu publicznego” oraz istnienie odpowiedniego samorządu zawodowego. W naszym przypadku rolę tę spełnia Naczelna Izba Aptekarska wraz Okręgowymi Izbami Aptekarskimi, dla których najwyższą władzą jest Krajowy Zjazd Aptekarzy. Nad nim są już tylko ustawy. Aptekarski samorząd wspiera i propaguje standardy etyki zawodowej.

 

Intymna relacja z pacjentem

Zasadniczą cechą zawodu farmaceuty jest szczególna więź z pacjentem. Więź ta jest zbudowana na dwustronnej relacji, do której aptekarz wnosi swoją wiedzę i szacunek, za co pacjent odpłaca mu się swoją otwartością i ufnością. Relacja z pacjentem ma odniesienie zarówno do prawa, jak i do etyki. Kodeks Aptekarza RP odnosi się do kwestii poszanowania prywatności pacjenta w dwóch miejscach:

  • Art. 4 zobowiązuje do szacunku dla pacjenta bez względu na jego osobistą sytuację.
  • Art. 10 nakłada obowiązek zachowania tajemnicy informacji, uzyskanych od pacjenta.

 

Poszanowanie poufności oznacza przede wszystkim obowiązek zachowania do wyłącznej wiadomości farmaceuty wszystkich informacji dotyczących pacjenta. Aptekarz wie, że dyskrecję trzeba zachować nawet wobec ludzi, którym ufamy: przyjaciół, krewnych lub współpracowników. Poufność to także ochrona treści rozmowy z pacjentem przed dostępem osób postronnych, na przykład mimowolnych świadków. A także zapewnienie szczególnej atmosfery intymności tym pacjentom, którzy jej potrzebują.

 

Piśmiennictwo:

  1. ISSN 2353-5822 (www.cbos.pl)
  2. www.pharmacytimes.com
  3. www.ipsos-mori.com
  4. „Zawody zaufania publicznego, zawody regulowane oraz wolne zawody. Geneza, funkcjonowanie i aktualne problemy” (www.senat.gov.pl)